Ανοίξτε τα παράθυρα...

Ανοίξτε τα παράθυρα του μυαλού ,της καρδιάς και των σπιτιών  να μπει το «φώς» και ο «καθαρός» αέρας…

Άνοιξε τα παράθυρα -*Γιάννης Ρίτσος*

Άνοιξε τα παράθυρα να δεις το σύμπαν ανθισμένο μ’όλες τις παπαρούνες του αίματός μας, – να μάθεις να χαμογελάς.

Δε βλέπεις;

Οι ξεχασμένοι ονειροπόλοι...

Είμαστε και εμείς...οι ξεχασμένοι ονειροπόλοι

που σταθήκαμε και ατενίσαμε το γαλάζιο του ουρανού.

Που έχουμε πυξίδα το πιο τρελό μας όνειρο

και με αυτό πορευόμαστε χρόνια τώρα.

Που ψάχνουμε σκοπό να καρποφορήσει

σ΄ένα κόσμο που πνέει τα λοίσθια...

Αυτό που μας σώζει είναι πως όσες φορές

κι αν σκορπιστήκαμε,αγαπήσαμε τα κομμάτια μας.

Δεν κρυφτήκαμε από τον εαυτό μας

μα ούτε και απ΄τον κόσμο.

Κι ας μην είναι πλασμένος για μας...

Αυτό που μας σώζει είναι που έχουμε ένα μικρό παιδί μέσα μας

που γελάει όταν κλαίμε,που μας δίνει το χέρι όταν πέφτουμε να σηκωθούμε.

Που από την στάχτη μας,ξαναγεννιόμαστε...

Η πιο μεγάλη μας αλήθεια είναι... πως προσπαθήσαμε...

Αλώβητοι δεν μείναμε....μα συνεχίσαμε.

Ευαγγελία Λυμπεροπούλου

Η ΛΕΜΟΝΙΑ...

… Οι ανθρώποι, λέει, μόλις γεννηθούνε άντρες και γυναίκες, ζούνε πάνω στη λεμονιά του Θεού. Γίνονται ανθοί της λεμονιάς. Μα άλλους ανθούς τους κρατάει η λεμονιά και τους δένει, κι άλλους τους πετάει…Ευτύς από την αρχή ελογάριασε κι είπε, πως το κάθε λεμόνι κρύβει ένα ταιριαστό ζευγάρι. Ένα ευλογημένο αντρόγυνο. Να ζήσουνε μαζί – μαζί. Να σογεράσουνε.

 Να γεννοβολήσουνε. Να κάμουνε καινούργιες λεμονιές…Μα οι άνθρωποι δεν έχουνε νου. Μόλις καμωθεί το λεμόνι, παίρνουν το μαχαίρι και το κόβουν στα δυο! Χωρίζουν τα ταιριασμένα ζευγάρια!Γεμίζει χάμω η λεμονιά. Γεμίζει ο κόσμος όλος από μοιρασμένα λεμόνια, που ψάχνουνε μ’ορθάνοιχτα τα μάτια τους, που αγωνίζουνται μέσα στην ανακατωσούρα ν’ανακαλύψουνε τα ταιρια τους!…Δεν είναι εύκολο! Μα και δεν απελπίζουνται…Αυτό είναι το χειρότερο απ’όλα. Γιατί ξέρουνε στα σίγουρα, πως κει μέσα βρίσκεται το ταίρι τους. Καμία φορά, παραζαλισμένα από το ψάξιμο, ξεγελιούνται. Θαρρούνε πως το πέτυχαν! Βλέπουν πως το μπόι τους έρχεται ανάλογο΄πως το χρώμα δεν παραλλάσσει και βαριεστημένοι από την τόση κούραση, τ’αρπάζουν και το κάνουν ταίρι τους. Μα τι να κάμει το μπόι; Τι να σου κάμει το χρώμα; Αφού οι καρδιές δε μοιάζουν; Αφού τα σκελίδια δε συμφώνει ; Αφού οι ψυχές δεν συνταιριάζουν; Έπρεπε πρώτα να κοιτάξουν να δουν σοφυλλιάζουνται τα μέσα; Ύστερα να κοιτάξουν τα έξω. Μα είμαστε λιγόμυαλοι. Ξετάζουμε τις φιγούρες. Δυστυχισμένε άνθρωποι, με τις φλούδες θα φτιάξεις σπίτι; Με τις φλούδες θα περάσεις τη ζήση σου ή με την καρδιά;»

Έλλη Αλεξίου

(22 Μα'ι'ου1894-1988)

ΠΗΓΗ: Με ποιήματα και στίχους…

ΤΑ ΧΕΡΙΑ...

Το παράπονο -Οδ. Ελύτης

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μια; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Μούτρα. Ν᾿ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Αυτή είναι η ιστορία μου-Τάσος Λειβαδίτης

"Τα σπίτια στην πατρίδα μου είναι χαμηλά

 οι στέγες τους στάζουν, στην κουζίνα είναι ένας κουβάς

 για τα βρώμικα νερά.

 Οι άνθρωποι κάθονται στο τραπέζι

 όπως γύρω από ένα νεκρό. Απ’ τα σπασμένα παράθυρα

 μπαινοβγαίνει η νύχτα, η βροχή κι ο χρόνος.

 Τα παιδιά δουλεύουν στα μηχανουργεία και τα κορίτσια

 μένουν ανύπαντρα.

 Σ’ ένα τέτοιο σπίτι γεννηθήκαμε.

 Σ’ ένα τέτοιο σπίτι μεγαλώσαμε, αγαπήσαμε, ονειρευτήκαμε.

 Σ’ ένα τέτοιο σπίτι οχυρωθήκαμε και πολεμήσαμε.

 Αυτή είναι η ιστορία μου."

 

ΕΛΥΤΗΣ...

Ο δρόμος είναι αργός για όσους περιμένουν...
Γρήγορος για όσους φοβούνται...
Μακρύς για όσους υποφέρουν...
Σύντομος για όσους χαίρονται πολύ...
Αιώνιος για όσους αγαπούν...!!

 

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ- ΑΦΙΕΡΩΜΑ (έφυγε σαν σήμερα στις 22 Γενάρη 1977)

 Ο Μέλιος του αγώνα για μόρφωση, δικαιοσύνη και ζωή, ο Μέλιος που μετράει τα άστρα, τα βρίσκει σωστά και παίρνει δύναμη για τον αγώνα του….Ένας από τους πολυγραφότερους και πολυδιαβασμένους έλληνες λογοτέχνες, ο Μενέλαος Λουντέμης δικαίως ονομάστηκε και Μάξιμ Γκόργκι της Ελλάδας.

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΙΟΝΙΑ ( Εν Λιβαδίω)

Για άλλη μια φορά ένα εξαιρετικό κείμενο απο την Γλύκα (μας) που σημαδεύει τον νού και την καρδιά κάθε Λιβαδιώτη και όχι μόνο με τέτοια γραπτά ...

Υ.Γ. Θερμή παράκληση να μας χαρίσει και άλλα τέτοια (Λιβαδιώτικα) ''ποιήματα''

Απολαύστε...

  

Καρδιά του χειμώνα, Χριστούγεννα, λίγα χρόνια πριν. Κρύο, χιόνι πάνω στο χιόνι, τα σπίτια, τα μαγαζιά, οι δρόμοι φωτισμένοι!Είχα μπουκώσει από τον καπνό, είχα βαρεθεί, είχα νυστάξει και είπα να φύγω σπίτι μου. Το θερμόμετρο στο δρόμο έδειχνε μείον.Φτάνοντας στον Άγιο Κωνσταντίνο, αποφάσισα να περπατήσω ως την είσοδο στο Κιόσκι. Το δέντρο, το ξεχωριστό δέντρο του σχολείου είχε λυγίσει από το βάρος του χιονιού.

ΒΑΡΝΑΛΗΣ

Δεν είμαι εγώ σπορά της Τύχης

ο πλαστουργός της νιας ζωής

Εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης

κι ώριμο τέκνο της Οργής.

 

Για να παρουμε λιγο θάρρος και Ε-Λ-Π-Ι-Δ-Α!!!

-Η δική μου αριστερά

Η δική μου αριστερά, είναι η στρατιά των διπλά ηττημένων ευγενών ηρώων που για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα διαψευσμένο όνειρο, για μια ματαιωμένη ελπίδα έδωσαν τη ζωή τους.

Η δική μου αριστερά διακρινόταν πάντα για την ευγένεια της.

Φωτιά ! Τσεκούρι ! Τράβα !,

" Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,

όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ...

Η καθημερινότητα μας έχει κάνει να ξεχνάμε αυτά που συμβαίνουν δίπλα μας

καλώς ήρθες άνοιξη ,καλό μήνα φίλοι μου....

Όταν μιαν άνοιξη χαμογελάσει

Η καθημερινή μου προσευχή

Για κάποιους μπορεί να είναι βλασφημία ,για άλλους απλά ένα γελοίο κείμενο ,τέλος για κάποιους λίγους  αυτό που νιώθουν σήμερα για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.

ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ....

''Οι χαρταετοί'' ένα τραγούδι για όσους δεν κατάφεραν να πετάξουν σήμερα το δικό τους χαρταετό...

ΑΠΕΡΓΙΑ...

ΗΜΕΡΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ
ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ...