50 ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΙΒΑΔΙΩΤΕΣ

Υπάρχουν κάποια πράγματα που μας κάνουν να διαφέρουμε από όλους τους άλλους και πολύ περισσότερο να γουστάρουμε που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στο Λιβάδι.

Ξεχωρίζουμε λοιπόν και γουστάρουμε γιατί:

ΔΟΞΑΣΙΕΣ-ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ 1

Ο άνθρωπος, εδώ και χιλιάδες χρόνια, έχει χαρακτηρίσει ορισμένα πράγματα και γεγονότα ως καλή ή κακή τύχη. Όσο κι αν προσπαθούμε να ξεφύγουμε από αυτές τις προλήψεις και δεισιδαιμονίες, πιάνουμε καμιά φορά τον εαυτό μας να πιστεύει σε κάποιες από αυτές. Μερικές ακούγονται γελοίες, άλλες, ίσως, πιο ρεαλιστικές… είναι όλα θέμα απόψεων.   Θα προσπαθήσω να κάνω μία πρώτη παρουσίαση διάφορων προλήψεων και δεισιδαιμονιών που κατέγραψα και αφορούν το Λιβάδι κυρίως, αλλά όχι μόνο.
   Σίγουρα δεν είναι μόνο όσες παρατίθενται εδώ, υπάρχουν και άλλες. Και εδώ θα ήθελα και τη βοήθεια και όλων των φίλων της εφημερίδας. Θα ήταν ευτύχημα να συγκεντρώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερες δοξασίες από τον τόπο μας, μιας και αποτελούν μέρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και κουλτούρας που, χρόνο με τον χρόνο, χάνονται.
   Όσοι λοιπόν θυμηθείτε ή μάθετε κάτι επιπλέον μπορείτε να απευθύνεστε προσωπικά σε εμένα ή να στείλετε e-mail στη διεύθυνση magi@otenet.gr.
   Οι δοξασίες που αναφέρω παρακάτω χωρίζονται σε κατηγορίες καθαρά για πρακτικούς λόγους και δεν προσπάθησα να δώσω καμία ερμηνεία.

 

«Μια δόση τσουρέκια …»

Πούσαι Λάζαρε και μην κοιμάσαι

Ήρθε η μάνα σου από την πόλη

Σου’φερε χαρτί και κομπολόϊ

Το Λάζαρο – το Λάζαρο το αβγό το καλαθάκι

Το καλάθακι θέλει αβγό

Η τσιόπη θέλει κουκόσου

Σήκω κυρά μου να μου δώσεις ένα αβγό

να πάω σ’άλλη πόρτα

σ’άλλη πόρτα καρτερεί με το σταυρό στο χέρι.

ΑΥΣΤΗΡΟΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΜΗ ΛΙΒΑΔΙΩΤΕΣ

Υπάρχουν βαθιά μέσα μας κρυμμένες λέξεις και φράσεις βλάχικες που κάποιες φορές ούτε θυμόμαστε ότι υπάρχουν. Το γεγονός ότι έχουμε χάσει την επαφή που είχαμε με το χωριό καθώς και το ότι μιλάμε σπάνια τα βλάχικα στις νέες μας πατρίδες, μας έκαναν να ενθουσιαζόμαστε και να νοσταλγούμε κάποιες από αυτές τις βλάχικες εκφράσεις, όταν τις ακούμε ξανά.  Μια καταγραφή αυτών των ξεχασμένων βλάχικων εκφράσεων θα προσπαθήσω να κάνω σήμερα στο μέτρο του δυνατού και όσο με βοηθά η μνήμη μου .

* ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΡΗ

Πρέπει να ήταν το 1989 η 1990 όταν ένας από τους καθηγητές που είχαμε τότε στο γυμνάσιο, ο κ. Μπισδικιάν, μας πρότεινε να δώσουμε ένα ραντεβού και να βρεθούμε όταν πλέον θα έχουμε τελειώσει από το σχολείο.

«ΠΛΑΤΑΝΟΜΕΤΡΟ Νο 3»

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος οι Ιστορίες για Αγρίους παρουσιάζουν το πλατανόμετρο. Φέτος είναι αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες που «σι τσουτσουίρ’» από τα προηγούμενα άρθρα της στήλης μας και είχαν «μασκαλίδια».

Καλό καλοκαίρι ! Βιάρ’ Μπούν’!

ΤΑ ΠΛΥΝΤΗΡΙΑ

Πριν λίγες μέρες βρεθήκαμε με κάποιους γνωστούς μας, εννοείται πως ήταν όλοι Λιβαδιώτες. Καθώς λοιπόν πίναμε καφέ, οι γυναίκες μας άρχισαν να λένε η μια στην άλλη τα προβλήματα τους και το πόσο δύσκολα περνάνε που εμείς οι άνδρες δεν τις βοηθάμε καθόλου στις δουλειές. Στην αρχή δεν δώσαμε ιδιαίτερη σημασία σ’ αυτά που λέγανε για μας, σε κάποιο σημείο όμως είχανε ξεφύγει εντελώς και ακούστε τι ακούγαμε:

-Σήμερα πέθανα στην κούραση, σκούπισμα, καθάρισμα, ξεσκόνισμα, άσε πέθανα – πέθανα, λέει η μια.

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟΥ ΛΙΑ

Το πρωί μετά την προσευχή, ο δάσκαλος μάς ανακοίνωσε πως αύριο θα πάμε ημερήσια εκδρομή στον προφήτη Ηλία. Είναι άνοιξη και η εκδρομή στον προφήτη Ηλία είναι μία από τις εκδρομές που γινότανε κάθε χρόνο περίπου τέτοια εποχή. Βέβαια ο δάσκαλος μπορεί να είπε πως θα πάμε στον προφήτη Ηλία, για εμάς όμως είναι ο « Αγιου –Λιάς». Τον «προφήτη Ηλία» τον μάθαμε χρόνια αργότερα.
   Οι ετοιμασίες για την ημερήσια εκδρομή ξεκινούσαν από το απόγευμα της παραμονής. Το ραντεβού με τους συμμαθητές είχε κλειστεί ήδη από το σχολείο. Το απόγευμα όλοι οι μαθητές ήταν έξω με λεφτά για να κάνουμε τα απαραίτητα ψώνια για την εκδρομή.
   Τα παιδιά της Δευτέρας και της Τρίτης τάξης ψωνίζουν μόνα τους, και είναι από τις σπάνιες φορές που έχουν λεφτά στις τσέπες να αγοράσουν, από «κουκουταράκια», και γαριδάκια «κατσουλίνο», ως σοκοφρέτες «σαφάρι» και «κίςς». Όσο για τα μεγαλύτερα παιδιά, η κάθε τάξη μαζεύει χρήματα και ψωνίζουν για όλη την τάξη. «Ψωνίζουν», βέβαια, τρόπος του λέγειν, γιατί τα απαραίτητα πράγματα είναι δύο, κρέατα και ποτά.