Η αισχροκέρδεια, του καπιταλισμού

Η αισχροκέρδεια, του καπιταλισμού στην Ελλάδα...
Δεν πάει άλλο !
Ενώστε μαζί  μας την φωνή σας!  

Τα είδη κουράδας...

Καλή βδομάδα σε όλους. θα μου πείτε καλά καλή βδομάδα κου κ΄κάτς δεν γίνεται. Κι όμως ρε παιδιά να γελάσει και λίγο το χειλάκι μας, και μην μου πείτε πως είναι αισχρό το θέμα ,γιατί στο χαλέ ή ναγκιό όλοι πάμε, και οι σκέψεις του ανώνυμου παρακάτω συντάκτη έχουν περάσει από το μυαλό σχεδόν όλων μας. Το δικό μου πάντως σίγουρα .Απολαύστε λοιπόν τι έγραψε το άτομο με τον δικο μου σχολιασμο.Προς αποφυγή παρεξηγήσεων καλού κακού πριν συνεχίσετε διαβάστε και την προειδοποίηση Β ΆΝΤΑΡΟΥ ΤΗΝ ΠΉΧΗ...

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ Η ΦΤΩΧΙΑ

Σερφάρωντας στο ίντερνετ μιλάμε πως βρίσκεις απίθανα πράγματα ,να λοιπόν μια πολύ ωραία ιστορία που διάβασα προχτές.
Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.
Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ ''ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ''

Το καλοκαίρι στις διακοπές  έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Χορχέ Μπουκάι <Να σου πω μια ιστορία>. Εννοείτε πως οι διακοπές ήτανε εκτός Λιβαδίου γιατί στο Λιβάδι δύσκολα πιάνεις βιβλίο στα χέρια , και προτιμάμε τα τσιπουράκια.
Το βιβλίο  αναφέρεται στις συναντήσεις ενός ψυχίατρου και του ασθενή του και περιέχει αυτοτελείς ιστορίες που σκοπός τους είναι να περάσουν κάποιο μήνυμα.
Μια από αυτές τις ιστορίες είναι και οι παρακάτω:

ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΓΑΜ*****

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΧΙΟΝΙ

Θα μπορούσε άνετα αντι για Λιβαδερό να έγραφε εν Λιβάδι, δεν συμφωνείτε ;

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΟΠΡΙΤΗΣ ΠΑΡΑ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ

Εδώ και χρόνια, κάθε πρωί, όταν φτάνω στη δουλειά μου άγρια χαράματα, η ματιά μου, αν και σχεδόν οιμισμένη, καλημερίζει τον απέναντι τοίχο.

Μου γνέφει και εκείνος, συνωμοτικά, όχι ακριβώς ο ίδιος, βέβαια, αλλά το σύνθημα που γράφτηκε πάνω του, πριν χρόνια, βιαστικά μες την νύχτα από το χέρι ενός έφηβου, που σίγουρα, μπόρεσε και διάβασε καλύτερα τη νέα εποχή. Έτσι,λοιπόν, τα μαύρα γράμματα με σπρέι με χαιρετούν κάθε πρωί:

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΟΠΡΙΤΗΣ ΠΑΡΑ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ

«Τα παιδιά της πιάτσας».

Με την Ευτυχία, την κόρη μου, αρκετές φορές συζητάμε για διάφορα θέματα. Έτσι λοιπόν, πριν λίγο καιρό ήρθε η κουβέντα για τη δουλειά. Με ρώτησε λοιπόν, γιατί πρέπει να πηγαίνω κάθε μέρα στη δουλειά.

Της εξήγησα πως πρέπει να πηγαίνω στη δουλειά για να με πληρώνουν και έτσι με τα χρήματα αυτά να μπορούμε να αγοράζουμε ό,τι μας είναι απαραίτητο. Τότε η Ευτυχία μού είπε πως θέλει και εκείνη να βρει μια δουλειά για να μπορεί να αγοράζει και εκείνη ό,τι θέλει .