Οι ξεχασμένοι ονειροπόλοι...

Είμαστε και εμείς...οι ξεχασμένοι ονειροπόλοι

που σταθήκαμε και ατενίσαμε το γαλάζιο του ουρανού.

Που έχουμε πυξίδα το πιο τρελό μας όνειρο

και με αυτό πορευόμαστε χρόνια τώρα.

Που ψάχνουμε σκοπό να καρποφορήσει

σ΄ένα κόσμο που πνέει τα λοίσθια...

Αυτό που μας σώζει είναι πως όσες φορές

κι αν σκορπιστήκαμε,αγαπήσαμε τα κομμάτια μας.

Δεν κρυφτήκαμε από τον εαυτό μας

μα ούτε και απ΄τον κόσμο.

Κι ας μην είναι πλασμένος για μας...

Αυτό που μας σώζει είναι που έχουμε ένα μικρό παιδί μέσα μας

που γελάει όταν κλαίμε,που μας δίνει το χέρι όταν πέφτουμε να σηκωθούμε.

Που από την στάχτη μας,ξαναγεννιόμαστε...

Η πιο μεγάλη μας αλήθεια είναι... πως προσπαθήσαμε...

Αλώβητοι δεν μείναμε....μα συνεχίσαμε.

Ευαγγελία Λυμπεροπούλου

Για να θυμούνται οι παλιοί και να ζηλεύουν οι νεώτεροι !!!

Γλειφιτζούρι...κοκοράκι... κοκοταράκι... κουκουτίκου!!!!!!!

Τα πρώτα μου γενέθλια…

Δεν υπάρχει πιο γλυκό πράγμα από το να νιώθεις πως γύρω σου υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπάνε πραγματικά και θέλουν την ευτυχία σου, την επιτυχία σου και το χαμόγελο σου! Άνθρωποι που με έναν λόγο –απλά και λιτά- σου εύχονται να είναι η ζωή σου πάντα όπως την έχεις ονειρευτεί!!!

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με θυμήθηκαν και με γέμισαν με ωραίες σκέψεις. Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα όταν τόσες πολλές ευχές είναι μαζεμένες για σένα απο συγγενείς, φίλους, γνωστούς και απο κάποιους που δεν τους ξέρεις και τόσο καλά.

Η γενιά μου μεγάλωσε στο Λιβάδι κάπως διαφορετικά όσον αφορά τον εορτασμό των γενεθλίων.

Τα γενέθλια δεν τα γιορτάζαμε ποτέ ενώ αντίθετα είχαμε περί  πολλού  την  ονομαστική εορτή.

Θυμάμαι έλεγε η μάνα μου –« μ΄νι αλαντ τζουα αρι γινεθλι Γιώργουλου» (μεθαύριο έχει γενέθλια ο Γιωργος)  ή « όπτου κα ασττζ σι αμιντ  Γιώργουλου» (οχτώ σαν σήμερα γεννήθηκε ο Γιώργος) ερχόνταν η ημέρα των γεννεθλίων και το ξεχνούσε και αυτή και εγώ και όλοι οι υπόλοιποι τα γενέθλια δεν τα υπολογίζαμε καθόλου « Ιαρά καν τσιβα» (ήταν σαν τίποτα) .

Ακόμη και όταν κάποιες χρονιές τύχαινε και θυμότανε κάποιος τα γενέθλια την ίδια ημέρα που γιόρταζες πάλι τα πράγματα ήτανε πολύ απλά . Συνήθως άκουγες για άλλη μια φορά πως φώναξαν την Λίτσα του Πατσίκα  (την μαμή του χωριού) μες την νύχτα  ,πως ο μπαμπάκας ήτανε κάπου μακριά από το σπίτι ανα την Ελλάδα για το μεροκάματο ή ακόμη και στην Δολίχη (διπλανό χωριό) και θα ανέβαινε την Κυριακή για να δεί το τέκνο του. Μιλάμε για Ιστορίες για Αγρίους όχι αστεία αν σκεφτεί κανείς πως η Δολίχη είναι 12 χιλιόμετρα μακριά από το Λιβάδι και ο νέος πατέρας δεν ανέβαινε την μέρα που γεννούσε η γυναίκα του αλλά στο τέλος της βδομάδας.

Ας γυρίσουμε λοιπόν στις Ιστορίες για τα γενέθλια .

Δεν θυμάμαι ποτέ ,όχι μόνο εγώ προσωπικά αλλά και όλοι μου οι συνομήλικοι, να έχω πάρει ένα δώρο για τα γενέθλια , καλά για τούρτα ούτε λόγος , ούτε καν γλυκό του κουταλιού δεν μας κερνούσαν που είχανε στα βάζα φυλαγμένα τα κρατούσανε για τους επισκέπτες  «τασι ιάς  τα λα λούμι» (για να βγουν ασπροπρόσωποι στον κόσμο) . Ούτε δυο δραχμές δεν θυμάμαι να πάρω ένα παγωτό ένα «κοκοταράκι  κουκουτίκου»(κοκοράκι γλυφιτζούρι)   δεν μας ‘έπαιρναν  ΤΙΠΟΤΑ « ούτε ούν σ΄λι »!!!!!!!!!

Ύστερα ήρθαμε την μεγάλη πόλη για σπουδές …Εδώ για πρώτη φορά συνειδητοποιήσαμε τι είναι τα γενέθλια μέσα από τους κύκλους των νέων ανθρώπων που γνωρίσαμε και το πόσο μεγάλη σημασία δίνανε στον εορτασμό τους .Τούρτες με κεράκια , δώρα, κεράσματα και φυσικά χάπι  μπέρντε του γιού!!!!!!!!!!!!!

Η φωτογραφία που βλέπετε, και αναρτήθηκε στο μπλόγκ του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θες/νίκης,  καταγράφει όπως πιθανόν καταλάβατε κάποιοι τα πρώτα γενέθλια που γιόρτασα στην ζωή μου…..

Είναι Ιούνης του 1994 ,έκλεινα τα είκοσι (20) , στην λέσχη του Συλλόγου μας μετά από πρόβα του χορευτικού  και ήταν μια έκπληξη που μου ετοίμασε η παρέα των συγχορευτών μου.

Στην φωτογραφία από αριστερά : καθιστοί Νίκος Φαρδής, ο εορτάζων , Ελένη Σαλαβάτη, Μαρία καραΐσκου , ο αείμνηστος Δάσκαλος Γιάννης Μπάμπας .

Όρθιοι  από αριστερα: Λάζαρος Μπάμπας , Σούλης Γκατζούνης,  ο Μπίλης - Βασίλης Θεοδωρής που μας άφησε νωρίς ,Γιώργος Τζούμας , και η τότε σύντροφός μου και τωρινή μου γυναίκα Μαρία Δαμαλή… όλοι μας 22 (είκοσι δύο) χρόνια νεότεροι στα πρώτα γενέθλια του Ιστορίες για Αγρίους!!!!!!!!!!!!

Καλό καλοκαίρι...πρίν 36 χρόνια!!!

Πριν 36 χρόνια τέτοια μέρα αφήναμε το Νηπιαγωγείο για να πάμε στο Δημοτικό...

Ενθύμιο αποφοίτησης από το Νηπιαγωγείο Λιβαδίου για την σχολική χρονιά 1979-1980....

Καλό καλοκαίρι σε  ,εκπαιδευτικούς , γονείς και φυσικά τους μαθητές!!!

Σαν να του μοιάζω...τουλάχιστον εξ΄όψεως!!!!!!!!!

Ενας πολύ ιδιαίτερος  δεσμός, είναι αυτός που αναπτύσσεται ανάμεσα στην κόρη και τον μπαμπά της. Ένας δεσμός καθοριστικός για την ζωή του παιδιού μεγαλώνοντας..

Ο μπαμπάς είναι πάντα έτοιμος να μας προστατέψει. Είτε πρόκειται για τους “κακούς” του σχολείου είτε πρόκειται για τα “τέρατα” των ονείρων μας!

Δεν φοβάται να κάνει τρομακτικά πράγματα για να χαρούμε.. όπως το να μας φτιάχνουν κοτσιδάκια!! 

Όταν είσαι μαζί του.. μοιάζει σαν να στέκεσαι στην κορυφή του κόσμου 

Έχει πάντα χώρο για σένα στην αγκαλιά του 

Μπορεί και μικραίνει τις ανάγκες του για το κοριτσάκι του 

Κι όσα κι αν έχει να κάνει, όσο κουρασμένος κι αν είναι.. θα βρει πάντα χρόνο να πιει τσάι με την μικρή του πριγκίπισσα

Ξέρει ακριβώς τι μας αρέσει!!

Και γι’αυτό δεν μας αρέσει ποτέ να τους αποχωριζόμαστε

Αλλά απολαμβάνουμε το παιχνίδι μαζί τους.. 

Κι είναι ένα παιχνίδι χωρίς όρια… όριο είναι μόνο ο ουρανός

Μπορεί να κάνει οτιδήποτε του ζητήσουμε… όσο ακραίο κι αν είναι.. 

Είναι πάντα παρόν σε όλα μας τα εγχειρήματα.. εύκολα ή δύσκολα.. 

Και δεν διστάζει να… τσαλακωθεί για χάρη της κόρης του.. ή να τσαλακώσει.. 

Όλη του η ζωή, περνάει με την αγωνία για την ασφάλεια και την φροντίδα της

Ο δεσμός ανάμεσα στον πατέρα και την κόρη, είναι ένας αδιάρρηκτος δεσμός.
Είναι μια σχέση που ορίζει την κόρη σαν άνθρωπο και σαν προσωπικότητα και το κυριότερο, ορίζει και τις σχέσεις της στο μέλλον.

Εκείνος, είναι το καταφύγιο, η σταθερά και η δύναμή της.
Κι εκείνη, είναι η έννοια, η φροντίδα, η δύναμη και η αδυναμία του.

Καλλιτεχνικές ανησυχίες και απωθημένα…

Για να μην έρθουν  κάποιο πρωινό ,τα απωθημένα μας ,και μας φτύσουν στα μούτρα  τολμήστε και εκφράστε τα...

Κάθε μεράκι που έχετε κάπου βαθιά κρυμμένο μέσα σας αφήστε το να βγει στην επιφάνεια όποτε σας δοθεί η ευκαιρία και κυρίως κυνηγήστε το έστω κι αν μοιάζει με ανεκπλήρωτο όνειρο.

Και όταν το απωθημένο ,μεράκι βγει στην επιφάνεια τότε η ικανοποίηση  γίνεται χαρά ,δημιουργία ,τέχνη και καλλιτεχνία και έχει μέσα του το είναι σου…

οι παρέες γράφουν ιστορία...

Λένε πως οι παρέες γράφουν ιστορία... Εμείς πάντως γράψαμε άλλη μια σελίδα στο βιβλίο της δικής μας ιστορίας καθώς για άλλη μια χρονιά άλλοι από Λάρισα ,'άλλοι από Κατερίνη και οι περισσότεροι από Θεσσαλονίκη ανταμώσαμε ,όπως κάνουμε σχεδόν τα τελευταία δέκα χρόνια , στα Λουτρά Πόζαρ.

Μια ρωγμή στην μονότονη καθημερινότητα, μια ευκαιρία για απόδραση ,συνάντηση με πρόσωπα γνωστά και αγαπημένα απολαμβάνοντας την ομορφιά της φύσης ,καταναλώνοντας μεγάλες ποσότητες κρεατικών και ποτού και συζητώντας επί παντός επιστητού έως τις πρώτες πρωινές ώρες...

"  Κι όπως κουβεντιάζαμε η ώρα πήγε τέσσερις, 

κυβερνήσεις ρίξαμε χίλιες δεκατέσσερις, 

κι όπως σιγοπίναμε, το μπουκάλι άδειασε, 

τζάμπα ξενυχτήσαμε, τίποτα δεν άλλαξε.''

Ας κρατήσουν οι χοροί , πάντα να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε βρε με χορούς κυκλωτικούς

κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς  ...και του χρόνου λοιπόν!!!!!!!

ΕΡΜΑ ΝΤΙ ΜΠΑΛ…(η έρμη η μπάλα…)

Ο τρόπος που σε επισκέπτονται οι αναμνήσεις κάποιες φορές είναι πραγματικά εκπληκτικός. Από κάποιο καθημερινό τυχαίο γεγονός το μυαλό σου θα κάνει τέτοιες διαδρομές που θα σε φέρει πίσω στα παλιά. Πριν λίγες μέρες, λοιπόν, καθώς έβλεπα τα παιδιά των φίλων μου να ετοιμάζονται να πάνε να παίξουν ποδόσφαιρο, να τακτοποιούν μέσα στο σάκο της ομάδας τους τα αθλητικά παπούτσια, τις καλαμίδες, τη στολή με το όνομα στην πλάτη τους, και να ξεκινούν για τον αγώνα στο γήπεδο με τον χλοοτάπητα θυμήθηκα και σκέφτηκα πως ήταν στα χρόνια μας το να παίξεις μπάλα στο χωριό….

Ένα από τα βασικά πράγματα  που χρειάζεσαι για να παίξεις ποδόσφαιρο είναι να έχεις μία  μπάλα, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει πως και χωρίς μπάλα εμείς δεν παίζαμε. Άπειρες φορές έχουν  «επιστρατευτεί»   από χρησιμοποιημένα τενεκεδάκια αναψυκτικών μέχρι και «γκουγκούτσια»  (κουκουνάρια) που βρίσκαμε εν αφθονία στο Κιόσκι. Οι πολύ παλαιότεροι βέβαια για να παίξουν μπάλα περίμεναν να σφάξουν το γουρούνι και να πάρουν τη «φούσκα».

Αν και πέρασαν τα χρόνια, και στην εποχή μας, ακόμα, η μπάλα ήταν δυσεύρετη. Μπάλες δεν υπήρχαν πολλές, συνήθως μια ανά γειτονιά και όχι πάντα. Και πως τύχαινε πάντα ο κάτοχος της μπάλας να είναι και  πιο «αμάρλου» (πικρός), αυτό δεν μπόρεσα να το χωνέψω ποτέ. Ο ιδιοκτήτης της μπάλας, «αμάρλου», ήταν πολύ σημαντικό πρόσωπο για τη διεξαγωγή του παιχνιδιού. Φρόντιζες πάντα, ακόμη και εκτός παιχνιδιού, να τα έχεις καλά μαζί του, να σε έχει «ξα» (φίλο), γιατί αν τσακωνόσουν μαζί του ή διαφωνούσες σε κάτι, το πιο πιθανό ήταν να μην σε παίξει στο επόμενο παιχνίδι με την μπάλα. Αλλά και κατά τη διάρκεια του αγώνα αντιμετωπιζόταν με ιδιαίτερο τρόπο. Αποφεύγαμε όλοι να τον μαρκάρουμε σκληρά ή να διαφωνούμε για το αν η μπάλα ήταν γκόλ ή άουτ, γιατί ανά πάσα στιγμή έπαιρνε την μπάλα παραμάσχαλα  και αποχωρούσε από το παιχνίδι τσαντισμένος.