Έρχονται....

+++++++++ Μ Ε Τ Α Ν Ο Ε Ι Τ Ε +++++++++++++

ΒΟΗΘΕΙΑ!!!!!!!!!

Αναζητούνται αποτυπωμένες αναμνήσεις παρελθόντων δεκαετιών  σε χαρτί ,έγχρωμο ή ασπρόμαυρο, με θέμα :Μπάλα στα σοκάκια του Λιβαδίου , για να συνοδεύσουν «σύγγραμμα» σε τοπικό τύπο.

Επισυνάπτεται παράδειγμα....

Όποιος έχει στην κατοχή του το παραπάνω υλικό ας στείλει  in box  ή mail στο istorieslivadi@gmail.com.

ΦΧΑΡΙΣΤΩ ΜΟΥΛΤΟΥ!!!!!!!!

Υ.Γ. Για να αφήσουμε τα «αν΄λ΄τούρια»… ψάχνω φωτογραφία με παιδιά που παίζουν μπάλα σε σοκάκια στο Λιβάδι από προηγούμενες δεκαετίες για το κείμενο μου στην εφημερίδα ¨ΛΙΒΑΔΙ¨

24ο Φεστιβάλ Παιδικών Χορευτικών Συγκροτημάτων

Το παιδικό χορευτικό τμήμα του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης  όπως παρουσιάστηκε το Σάββατο 16 Απριλίου 2016 στο 24^ο  Φεστιβάλ Παιδικών Χορευτικών Συγκροτημάτων στην Συκιές.

Αν η υπολογιστές και το Facebook..."μιλούσαν" ...βλάχικα!!!!

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ !!!

Ένας Λιβαδιώτης πριν αρκετό καιρό έκανε βόλτα με τον γιο του στην Κατερίνη. Κατά τη διάρκεια της βόλτας συνάντησαν ένα σκύλο. Μόλις ο σκύλος άρχισε να τους πλησιάζει, ο μικρός τρόμαξε και μαζεύτηκε προς τον μπαμπά του. Ο πατέρας αντιλήφθηκε τον φόβο του μικρού και άρχισε να φωνάζει στο σκύλο να φύγει :

-       Τίετ, Τίετ!!!

Το σκυλί όμως επέμενε να πλησιάζει όλο και πιο κοντά επιζητώντας μάλλον περισσότερο να παίξει παρά να δημιουργήσει πρόβλημα σε πατέρα και γιό. Ο μικρός αφού κατάλαβε τις προθέσεις του σκύλου χαλάρωσε, γύρισε στον πατέρα του και του είπε :

-       Βρε μπαμπά μη μιλάς βλάχικα στο σκυλί, δεν καταλαβαίνει. Στην Κατερίνη είμαστε, όχι στο Λιβάδι που τα σκυλιά ξέρουν και βλάχικα…

..κάψτε κάθε παλιό, για να βγει από μέσα ο πιο όμορφος ανθός!!!!

Το video αυτό δημιουργήθηκε για τις ανάγκες σχολικού αφιερώματος για την Επανάσταση του 1821 (ΓΕ.Λ. Καρέα)

Πάρτε τα ζβάρα όλα κάψτε τα βρε,

κάψτε κάθε παλιό, για να βγει από μέσα ο πιο όμορφος ανθός."!!!!!!!!!!!!!!

Ζβάρνα =σβάρνα  ή αλλιώς «το  Πουτάνα Όλα» στην Ήπειρο»

Για όλα αυτά…

Χθες με το Σωματείο Εργαζομένων της ΕΥΑΘ μαγειρέψαμε ,συσκευάσαμε ,και διανείμαμε τριακόσιες πενήντα  (350) μερίδες φαγητού στους πρόσφυγες στην  Ειδομένη .

Είναι τιμή μου που συμμετείχα ενεργά στο όλο εγχείρημα και αισθάνομαι μια μεγάλη ηθική ικανοποίηση.

Γιατί;

Για όσα έζησα μεγαλώνοντας στο χωριό βλέποντας να φέρνουν ένα πιάτο σταφύλια μετά τον τρύγο στον γείτονα που δεν είχε αμπέλι… για κάθε φρέσκο αυγό που έφερναν να φάει το μωρό στο παραδίπλα σπίτι που δεν είχανε κότες… για κάθε κομμάτι ζεστή πίτα στον παππού που έμενε λίγο πιο πάνω μόνος… για το κάθε πιάτο σούπα  που έκαναν να περισσεύει από το φτωχικό τραπέζι  για τον άρρωστο απέναντι… για την σακούλα με πατάτα και το μπουκάλι από τσίπουρο που αποχαιρετούσανε τον κάθε ξένο επισκέπτη.